Ben de bu fikrin geçerliliğine çok inanıyorum. Bu doğrultuda işe yarayabileceğini düşündüğüm iki adet online platform fikrinden bahsetmek istiyorum:

1.si iPhone, Android, Ovi kullanıcıları için. Artık yerel geliştiriciler de çok güzel uygulamalar yayınlamaya başladılar. Fakat bu uygulamaları kapsamlı şekilde inceleyen bir Türkçe platform yok(varsa bilgisizliğimi mazur görün. Ya da görmeyin, mail atın bana, burada günah çıkarayım). Türkçe mobil uygulamaları inceleyecek, mobil uygulama geliştiricileri için bir platform görevi görecek bir websitesinden bahsediyorum.

2.si de çoğunlukla Facebook’la alakalı. Vadi Efe‘nin şu yazısındaki son cümle de bu fikri destekliyor bence:

Ülkemizde sosyal oyun pazarı üzerine yatırım yapılması ve yoğun olarak yerel projeler geliştirilmesi gerektiğine inanıyorum.

InsideFacebook‘u bilirsiniz. Facebook‘la ilgili her türlü haberi bulabileceğiniz bir platform. Facebook’u dünyada en fazla kullanan 3. ülke olduğumuzu düşünürseniz böyle bir sitenin Türkçe olarak yapılmaması eksiklik. Hatta ben bunu daha da spesifikleştirmek istiyorum. Direkt olarak Sosyal Ağlardaki(çoğunlukla Facebook) uygulamaları inceleyecek, eleştirecek, bu uygulama geliştiricilerine destek sağlayacak bir platform.

Önümüzdeki 3-6 aylık süre içerisinde Türkiye’deki Facebook uygulama pazarı çok hareketlenecek.(Hatta şimdiden bunun ışıklarını görebilirsiniz: FunMall). Dolayısıyla birilerinin bu uygulamaları tek bir noktada haber yapması, incelemesi, duyurması gerekiyor

Buna benzer dikeylemesine siteler yurtdışında gayet başarılı trafik elde ediyorlar. Bunun yanında ilgilendikleri alanların hızla gelişmesine katkıda bulunuyorlar. Ülkemizde de bu tip dikey inceleme-haber platformlarına çok ihtiyacımız var.

BJ Cunningham

Cunningham’ın konuşmasını kayda alırken salonda tanıdık bir sima vardı; Mehmet Edwin Artemel. Üniversitenin İşletme bölümünde hoca olan Artemel, Boğaziçi’nde en sevdiğim hocaların başında gelir. Kendisinden aldığım Business Communications dersi çok şey katmıştır bana.

Artemel’le tanışıklığım sayesinde güzel bir muhabbete girdik. Konu Cunningham ve konuşmasıydı. Çok beğenmişti. O sırada kulüpten Cunningham ile röportaj yapılabileceği haberi geldi. O anda ben de Mehmet Hoca da sevindik bu habere. Hemen kamerayı toplayıp Kennedy Lodge‘da bir röportaja giriştik. Tabii ki soruları Artemel soruyordu =) Bense kamera başındaydım…

Burada bir es verip, Cunningham ve konuşmasından bahsetmek istiyorum. BJ daha genç yaşta tesadüf eseri zengin olmuş. Evet, tesadüf eseri, bunu kendisi söylüyor. Bir gün kolejdeyken para biriktirip henüz yeni aldığı bir arabaya adamın biri çıkıp çok iyi para teklif etmiş. O da düşünmeden satmış. Sonra bakmış güzel iş.. The Karma Connection isminde bir şirket kurup LA’den Londra’ya klasik araba ve Harley’ler ithal etmeye başlamış. Fakat bir süre sonra borsanın çökmesi sonucu iflas etmiş, kredi borcu batağına girmiş. İşte burada başlıyor asıl Cunningham’ın farklılığı..

Hatırladığım kadarıyla 700.000 £ gibi bir borçtan bahsetmişti. Düşünün ki bankalara bu miktarda bir borcunuz var, ne yaparsınız? Cunningham bankaya gidipbir daha kredi istemiş. Önce şaka zannetmişler. Fakat sonra kredi alıp, işyapıp, para kazanıp önceki kredi borçlarını ödemekten bahsedince Cunningham… Bankanın güvenliği tarafından dışarı atılmış. Bu bana şunu düşündürdü, 700.000£ borçtan daha kötü bir şey varsa o da 70.000£ borçtur! Çünkü bilirim ki 700.000′i ödeyemem. Evimi, arabamı, her şeyimi satsam… ödeyemem. Ama 70.000 ödenebilir bir miktar, ve bu stres yaratır. İşte bence Cunningham’ın kredi isterkenki rahatlığı da buradan geliyor.

Her nasılsa bu beladan kurtulmuş Cunnigham. Sonrasında DEATH isimli bir sigara markası yaratmış. Enlightened Tobacco Company isimli bir şirket kurarak bu “dürüst” sigaraları satmaya başlamış. Çünkü Cunningham’a göre başarı, sadece gerçekle elde edilebilir. Ve herkes bilir ki sigara öldürür. Bu gerçekle DEATH sigaraları hayli fazla satmaya başlamış. Cunningham bunu şöyle anlattı; “Sigara içen biri, zaten sigaranın onu öldürebileceğinin farkındadır. Bunu kendisi seçer. O halde neden onu kandırmaya çalışayım?”

Gün gelir, İngiltere hükümeti sigarada paket başına alınan vergiyi tane başına almaya başlar. Bu sigara şirketlerinin hayli canını sıkar. Artık bir pakete 40-50 sigara yerleştirmek vergi avantajı sağlamamaktadır. Fakat BJ kısa zamanda bunun da üstesinden gelir. İki sigarayı filtreleri birbirine bakacak şekilde birleştirir ve “tek tane” olarak satar. Bunu satın alan tüketici sigarayı kolayca ortadan ikiye ayırarak iki sigara elde edebilmektedir. Yani bu, %50′lik bir vergi avantajı sağlar Cunningham’a.

Fakat bu dahiyane fikir hükümetin işine gelmez. Cunningham bu fikri sebebiyle Avrupa Adalet Mahkemesine çıkartılır. Mahkemeye bir elma ve bir bıçak götürür. Hakim kendisini savunmasını ister. Cunningham sorar; “Hakim Bey, elimde kaç elma var?”. “Bir” diye cevap verir hakim. “Evet elimde bir elma var.” Elmayı bıçakla ikiye böler. “Peki hakim bey, şimdi elimde kaç elma var?”. Cevap hala birdir. Fakat hakim bunu kabul etmek istemez. Salondan kovulur Cunningham. Davayı da kaybeder. Vergiden avantaj sağlamak için bulduğu fikir, hükümetin işine gelmemiştir çünkü..

BJ Cunningham bunlardan sonra bir pazarlama ajansı kurarak büyük markalara danışmanlık yapmaya başlar. Daha sonralarda da pazarlama konferanslarında konuşmacı olarak yer alır, kitap yazar…

Şimdi röportaja geri dönelim isterseniz. Röportaj sırasında beynimin içine işleyen güneş o anki çoğu şeyi unutturdu aslında. Ama birkaç şey hatırlıyorum. Bunlardan en önemlisi Cunningham’ın kol düğmeleri. Eşi butik bir ayakkabı satıcısı, sanırım tasarımları da eşine ait. Ve Cunningham bunun çok basit bir pazarlamasını yapıyor. Eşinin bu işi yaptığını söylediği anda kol düğmelerine odaklanıyorsunuz. Çünkü kol düğmeleri topuklu ayakkabı şeklinde. Bunu ben dahil, o gün o masada oturan herkes hayranlıkla tespit etmişti.

Son olarak Cunnigham’ın başarı formülünden bahsetmek istiyorum. Ona göre üç kriterimiz var; Bizim kendimizi nasıl gördüğümüz, başkalarının bizi nasıl gördüğü, gerçekte kim olduğumuz.. Başarı için bu üç kriteri birbirine olabildiğince yaklaştırmamız gerekiyor. En sonunda bu üç çember üst üste geldiğinde “zaten peygamber gibi bir şey olursunuz” diyor Cunningham. Bir de ekliyor, “bunun yanında bir de kitap yazmanız gerek; kalın, şaşalı bir kitap. tıpkı peygamberlerin olduğu gibi..”

[Download not found]

Makalenin indeksi şu şekilde:

1. How to manage and control a successful business?
   • Strategic Planning
   • Failures
   • Cash Flows
   • Marketing Plan
   • Sales Blindness Problem
   • Manager
2. How did they manage and control their business?
   • Ahmet Merey – Printing House
   • Barış Tansever – Sunset Restaurant
   • Songül Sevim – Natal Physical Therapy Clinic
   • Furkan Fırat – Bilge Adam
3. Summary

Görüldüğü gibi yazı 3 bölümden oluşuyor. 1. kısım teorik bilgiye dayalı. 3. kısım ise kısa bir özet. Fakat 2. kısım gerçek hayattan örneklemeler barındırıyor. Ve sizi temin ederim ki kaçırmamanız gereken deneyimler. Zaten isimler ve şirketleri bunu en iyi anlatır durumda. Bu deneyimleri okumadan sakın geçmeyin derim. Hatta ilk kısmı atlayıp 2. kısımdan başlayabilirsiniz:)

Yazı 6 sayfalık ve hiçbir telif hakkıyla korunmamaktadır:) Fakat bir yerde yayınlayacak, dağıtacak, okuyacak, alıntı yapacak olursanız(ki bu beni sevindirir) haber ederseniz sevinirim.

Hakkında

(Bu sayfa daha sonra detaylı olarak düzenlenecek.)

The Next Web Türkiye, webin geleceğini şekillendiren konuları, özellikle internet girişimleri, ürünleri ve şirketlerini takip etme odaklı lokal bir weblogudur. 2006 yılından bu yana aynı isimle, her yıl The Next Web konferansları (Amsterdam / Hollanda) düzenlenmektedir.

TheNextWeb Türkiye takımında ben de varım. Takımdaki diğer insanlara baktığımda böyle bir grubun içinde yer almaktan mutluluk duyduğumu belirtmeliyim.

FriendFeed nedir ki? Bilmeyenler vardır; hepimiz çeşitli çevrimiçi araçlarda içerik oluşturtuyoruz. Yazı yazıyoruz, resim yüklüyoruz, müzik-video paylaşıyoruz, “Status” güncelliyoruz… Bunları Facebook, Twitter, Youtube, Flickr.. gibi araçlarla yapıyoruz. FriendFeed ise tüm bu araçlarda yapılan güncellemelerinizi tek bir yola sokuyor ve sizi FriendFeed’de takip eden insanlar sizin tüm güncellemelerinizi tek bir platformda görebiliyorlar. Aynı şekilde sizde takip etmek istediklerinizi tek bir platformda görebiliyorsunuz.

Mesela Natali Yeşilbahar’ı FriendFeed’de takip ediyorum. Bu sayede; blogunda yazı yayınlamış mı diye blogunu kontrol etmeme gerek kalmıyor, twitterda güzel bir makale yayınlamış mı diye kontrol etmem gerekmiyor, Delicious’ta güzel bir link paylaşınca hemen haberim oluyor. Ve bunları öğrenmem için bu hesaplarına tek tek abone olmam gerekmiyor, sadece FF’de takip ederek hepsini bir pencereden görebiliyorum.

Şu şortlu eleman.. En sağdaki.. Mark Abimiz:)

E yani..?

Bu satın alma şu açıdan önemli, Twitter Fortune 500 şirketlerine oynarken, ondan daha geniş kapsamlı ve “bence” kullanışlı FriendFeed Twitter’dan daha değerli hale gelecek. Çünkü içeriği daha zenginleştirilebilir bir platform. Şirketler Twitter’ın 140 karakterlik kutusuna hapsolmak istemeyeceklerdir.

Bu arada satın almanın gerçekleştiği ortamdan bahsedeyim;

Devir artık takım elbiseli adamların devri değil… 3 günlük sakalı olan, parmak arası terlikle gezen, elinde iPhone’u ve önünde MacBook’u olan gençlerin devri.. Dikkat, bu genç 35 yaşında da olabilir. Önemli olan bu felsefeyi anlamak. Çünkü bu insanlar “Daha kullanışlı, daha iyi ne yapabiliriz?” diye soruyorlar, “Nasıl daha şık görünürüz?” değil!

Paul Buchheit‘in FriendFeed’de paylaştığı fotoğraflar;

Evet! Bu olaylar beni heyecanlandırmıyor değil.. Çok pis heyecanlanıyorum, ve “Start-up” diye sayıklamaya başlıyorum:)